surprise!


Gisterenavond. Lamlendig. Moe na weken veel te hard werken en te weinig slaap. Ik wilde eigenlijk naar bed, maar ook nog een glas of wat Jack Daniels naar binnen gieten. En zo geschiedde. En, als vanzelf, googlede ik haar naam maar weer eens. Niks natuurlijk. Daarna andere mogelijke trefwoorden. Weer niks. Ten slotte: haar voornaam (Dana) + mijn nickname (kinquie). BINGO.

 

De afgelopen jaren heb ik het zo vaak gedaan. Gezocht. Haar naam ingetikt. Hopend tegen beter weten in. Vrezend dat... Niks natuurlijk. Ik verwachtte ook niets meer. Haar exit-boodschap destijds was kristalhelder. Ik begreep het ook. En respecteerde het. Uiteraard. Ik had alleen nog graag één kans gehad om het uit te leggen. Het waarom dat leidde naar een zodat en daar dan weer de gevolgen van. Maar kansen had ik meer dan genoeg gekregen en het houdt eens een keer op. Vandaar. Streep eronder, diep adem halen en verder gaan.

 

Natuurlijk ben ik haar niet vergeten. Integendeel. Ik denk heel vaak aan haar. Hoe bijzonder het allemaal was. Hoe fijn. Ik lees soms de ellenlange brieven die ik haar schreef nog eens terug. En dan haar antwoorden. Herinneringen aan zomer, aan warmte. Van de zon en vooral van haar. Op weg naar Zeeland. Een inmiddels iconische rit geworden. Met een bezoekje aan Hellevoetsluis, de Haringvlietdam over, uitstappen op de Brouwersdam. Kop in de wind, uitkijken over de Noordzee, denken aan haar. Hoe blij ik toen was met die ene brief van haar. En daarna... een gevaarlijke rit in een zweefmolen. Steeds harder, steeds gevaarlijker.

 

Is het toeval? Sinds jaren dronk ik gisterenavond weer eens Jack Daniels. Vandaag ga ik voor het eerst sinds tijden weer eens richting Zeeland. Eerst werk, dan plezier met de oude vrienden. Ik rijd over dezelfde snelweg van toen. Het is mooi weer en de bomen langs de weg zullen me, net als toen en daar, weer toezingen. Ik las vannacht flarden van haar verhalen. De oude, zeer bekende verhalen, die ik als goede oude vrienden weer kon begroeten. Nieuwe, die ik de komende dagen en weken rustig ga lezen. Ervan genieten als van een stokoude rode Bourgogne. Ik schrijf over haar in de derde persoon. Over haar, niet aan haar. Misschien later. Dat is niet aan mij om te beslissen. Maar ik ga weer van haar genieten, zoals altijd. Comme d'habitude!


Comments: 0