lekker puh


Toen ik nog een jonge man was van rond de dertig sloeg het vaak toe: die onbedwingbare lust om me te verkleden. De garderobe van mijn toenmalige vriendinnetje had weinig te bieden. Saai, degelijk ondergoed, nuffige panty’s. Hooggehakte schoenen kwam ik wél tegen in haar kast. Maar haar schoonmaat 38 was niet echt een match met mijn 44.


Ik moest er dus op uit als ik wat wilde en bij V&D in HC bijvoorbeeld mijn slag zien te slaan. En dat viel me niet mee. Ach, wat was ik nog bang en verlegen in die tijd. Ik draalde maar in de buurt van het rek met kousen en wachtte eindeloos tot er even niemand in de buurt was. Dan met bonzend hart erheen lopen en snel een set kousen scoren, liefst met naad.

 

En dan afrekenen en dus de caissière onder ogen moeten komen. Strakke blik die niets verraadt van wat zij denkt. Snel naar huis en trillend van verlangen en geilheid de kousen uit het pakje halen en aantrekken. Dat overweldigende zachte gevoel aan mijn benen. Genieten in de spiegel: wat staan ze goed, wat ziet het er heerlijk sexy en hoerig uit.

 

De make-up van W. misbruiken. Met trillende handen mijn lippen stiften, brokkelige lijntjes rond mijn ogen trekken met haar eyeliner. En na het onvermijdelijke orgasme: de wroeging, de walging en de schaamte. De mensen die mij kennen moesten eens weten hoe slecht en vies ik ben.

 

Small Town Boy, van Bronski Beat, dat is hoe ik me voel. Maar das war einmal. Als ik nu mijzelf verwen met zachte lingerie, vind ik het juist kicken om aan de verkoper (m/v) te vragen of ze mijn maat hebben. Lekker puh!

 

Op de foto: mijn kousen, de schoenen van W., ons beider krukje en op de rokende sigaret zit mijn (nou ja, háár) lippenstift. Ik fotografeerde graag, net als iedereen in de jaren '80 en met deze foto had ik mezelf bijna verraden. Het plaatje zat tussen andere, 'onschuldige' foto's. Die liet ik W. zien en dus ook deze. Straal vergeten. W. bekeek 'm aandachtig en zei: 'het lijkt net of dat kousen zijn.' Ik heb me er uit geluld, maar ik weet niet meer hoe. De vriendin heb ik al heel lang niet meer, gelukkig wél de foto.