dorpshotel


Ik ben veel  onderweg voor mijn werk. Gemiddeld twee, drie nachten per week slaap ik in hotels. Vreselijk. Ongezellige en onpersoonlijke kamers. Geen aanspraak en ver van huis en vrouw en kids. Maar het kan niet anders. Ondanks alle moderne media hebben mijn klanten een face tot face benadering nodig en dus rijd ik maar weer naar Zuid Limburg of Oost Groningen om in een of andere provincieplaats twee, drie dagen mijn bivak op te slaan. Zo ging het twee weken geleden ook.


Op dinsdagochtend naar Ommen gereden, de hele dag moeizaam vergaderen en pas tegen een uur of zeven met lichte hoofdpijn richting hotel De Kroon. Het liefste had ik meteen mijn vertegenwoordigerspak uitgedaan en  op mijn kamer een maaltijd laten komen. Maar gezien mijn  declaratieplafond slaap ik zelden of nooit in hotels met roomservice. Dat werd dus weer de lokale pizzeria. Terwijl ik mijn Quattro Stagione weg kauwde keek ik wat om me heen. Weinig volk in zo´n dorpstent op dinsdagavond. Schuin voor me een man en een vrouw die, zacht pratend, aan de spaghetti zaten. Achter mij hoorde ik twee oude dames kletsen en hoesten;  meer hoesten dan kletsen overigens. En aan de bar zat een plaatselijke schone te flirten met een iets te gladde, maar beslist geen Italiaanse barkeeper. En dat was het dan. Mijn blikken bleven haken aan het gezicht van de vrouw. Jaar of veertig, schatte ik. Niet onknap en beslist mooie ogen, voor zover ik dat van deze afstand kon beoordelen. Erg veel oogschaduw en vetrode lipstick. Niet ordinair, gewoon lekker. Ze zag op een gegeven moment dat ik naar haar keek en glimlachte. Dat deed ze elke keer als ze me betrapte. Glimlach, glimlach, glimlach. Ik besteedde er verder geen aandacht aan.

 

Met een korte omweg wandelde ik terug naar De Kroon. De buitenlucht deed me goed, de hoofdpijn verdween. ´Aan de hotelbar nog een cappuccino´, dacht ik, ´glaasje Sambuca er bij, misschien wel twee, en dan lekker vroeg naar bed.´ Ik kreeg er zowaar een goed humeur van. Ik was niet de enige in de hotelbar. De man en vrouw van de pizzeria zaten er ook. Hij een biertje, zij aan de spa. Terwijl ik mezelf op een barkruk hees, glimlachte de vrouw weer naar me. Ik bekeek haar nu beter dan ik eerder had gedaan. Ietwat gezet, volle borsten: een aangenaam figuur kortom. Het stel zei af en toe wat tegen elkaar, gedempt, maar een echt gesprek leek het niet te worden. De hoteleigenaar kwam mijn bestelling opnemen. De koffie ging wel lukken, de likeur niet. ‘Dat verkoopt hier niet.’ Dan maar een whisky, maar daar zag ik van af toen bleek dat ik moest kiezen tussen Johnny Walker en Famous Grouse. Een glaasje Hennessy werd het. De cognac smaakte scherp, zoals verwacht. Weer keek ik om me heen. Ik zag dat de man zich uitrekte, armen wijd uit elkaar omhoog, en hoorde hem mededelen dat hij er maar eens vroeg in ging. ´Half negen, da’s zelfs voor mij nog te vroeg´, dacht ik. Hij vertrok, zij bleef. Onmiddellijk was er een onbehaaglijke spanning. Zolang zij samen waren geweest, voelde ik me niet verplicht om een gesprek te beginnen. Maar nu wel. Ik schraapte mijn keel. De gebruikelijke riedel volgde.´ Ja, ook voor werk hier. Nee, niet veel zaaks die pizzeria.´ In koelsystemen voor slagers en viswinkels handelden zij.´ Nee, die markt ken ik niet. Ik? O, Arbo-adviezen.´ En toen werd het weer stil. ‘Ik ga buiten even roken’,  zei ik. Of ik het goed vond dat ze meeliep om ook een peuk op te steken. Tuurlijk.

 

We bliezen onze sigarettenrook de voorjaarslucht in. Gierzwaluwen scheerden luidkeels voorbij. De zomer kwam er aan. ‘Veel onderweg dus’, zei ze. Ik beaamde dat. ‘En thuis? Vrouwtje, kindertjes?’ Ik kon het niet ontkennen. ‘En de seks? Bijtanken in het weekend, of kom je onderweg wel aan je trekken?’ Ik keek haar onaangenaam verrast aan en wilde net een pissig antwoord geven toen ze mij de pas af sneed. ‘Ik kijk in je ziel, weet je. Dat deed ik net al in die vreetschuur waar jij míj zat op te vreten met die hongerige ogen van je. Ik zag het meteen: eenzame vent, vol verlangens en geheimen, die geen raad weet met zichzelf. Dat klopt toch, of niet?’ Ik was te overdonderd om zelfs maar aan een ontkenning  te kunnen denken. ‘Ik zag het onmiddellijk aan je, eeh… hoe heet je eigenlijk?’ ‘Tim.’ ‘Ik zag het onmiddellijk, Tim. De manier waarop je naar me kijkt, hoe je naar mijn lippen en borsten staart. Je zou ze nu ook het liefste met beide handen beetpakken, toch?’ Haar vragen waren te onbeschoft  voor woorden. Eigenlijk had ik me moeten omdraaien en weglopen, maar iets maakte dat ik bleef. Nou ja: iets… Ik had inderdaad het liefste die volle tieten van haar in mijn klauwen genomen, of die geile bek  van haar gekust, maar… ‘Je durft het niet, hè Tim. Je bent bang dat ik je afwijs, of erger nog, dat ik boos word en begin te gillen en je een mep verkoop. Of zou je dat juist wél willen? Dat ik je een mep geef. En waar dan? In je gezicht of op je blote reet.’ Ze vermorzelde haar peuk met haar suède laarsje. ‘Kom, we gaan weer naar binnen. Dan mag je nog een drankje voor me bestellen.’ Weet ik veel waarom ik achter haar aan liep en niet rechtstreeks naar mijn kamer ging? Weet ik veel waarom ik haar voorstelde om een glas champagne van mij  te drinken. En nóg een. Natuurlijk wist ik dat wel: ze had mijn volledige en onvoorwaardelijke aandacht. Ik genóót van dit idiote gesprek.

 

Ze had al een tijdje niets meer gezegd, telkens kleine slokjes nemend van haar champagne (liever gezegd: míjn champagne, het spul was knap duur en beslist niet declarabel). Ze keek me alleen maar aan, alsof ze wachtte tot ik het initiatief zou nemen. Ik bleef zwijgen. Toen haar glas bijna leeg was, zei ze opeens: ‘Zo komen we niet veel verder, Tim. Wat wil je van me?’ ‘Ik van jou…? Ik heb meer het idee dat jij iets van mij wilt, eehh...’ Het kwam er niet heel overtuigend uit en dat trucje om haar haar naam te laten zeggen, werkte niet. ‘Wat ik van jou wil… Wat ik van jóu wil…? Wat zou ik nou willen van een eenzame gozer, jaar of veertig schat ik, alleen voor zijn werk in een dorpshotel, zenuwachtig omdat een aantrekkelijke vrouw hem een beetje aandacht geeft, gekleed in een muisgrijs zakenpakkie? Wat zou ík nou van zo’n man willen…?’ Ze zweeg weer en glimlachte naar me. ‘Vul het eens voor mij in, Tim, want ik weet het niet.’ Ze keek uitnodigend. Ik bleef zwijgen. ‘Oké, je weet het niet. Laat mij het maar eens proberen dan. Zou ik door Tim geneukt willen worden? Hmm, nee! Zou ik willen dat Tim mij eindeloos likt? Hmm, kán! Zou ik Tim willen pijpen? Geen sprake van! Zou ik willen dat Tim zich voor mij vernedert? Ja, best wel! Zou ik Tim opdracht willen geven om zich af te rukken terwijl ik toekijk? Zou zo maar eens kunnen, ja! Kom, we gaan naar jouw kamer met wat er nog in die fles zit.’ Ze pakte de halfvolle champagnefles van de bar , liet zich van haar kruk af glijden en vroeg: ‘Welk kamernummer?’ ‘Veertien, tweede verdieping,’ kreeg ik er nog net uit. Ik voelde me als een gehackte computer. Ergens, ver weg, had iemand de controle over mijn hardware overgenomen. Ik zag en hoorde wat er gebeurde en ik kon er totaal geen invloed op uitoefenen. Mijn kamerdeur kreeg een trap na van haar en ze deed hem op slot. ‘Pak een glas voor me en kleed je uit, Tim. Het wordt tijd dat je me eens laat zien wat voor vlees ik in de kuip heb.’

 

Voor ze was gaan zitten, had ze de rits van haar rok los gedaan en was er uit gestapt. Ze droeg lichtbruine holdup kousen en verder niets. Haar zwarte blouse hield ze aan. Ik stond naakt voor haar en door de impact van het krankzinnige ‘gesprek’ tot nu toe was mijn pik hard en stijf geworden. Ze keer er glimlachend naar. ‘Zie je wel, ik vergis me nooit. Ik herken een slavenziel altijd en jij, mijn vriendje, jij  hebt er zo een. Misschien weet je het zelf niet eens, maar jij houdt van dominante wijven. En je zou je er zó graag eens helemaal aan over geven, hè? Misschien is dit wel de kans van je leven. Denk eens even heel goed na. Hoe zou je mij kunnen plezieren?’ Ik wist het meteen en besloot om het niet te zeggen, maar te dóen. Ik liep naar de stoel waarop mijn kleren lagen en trok de leren riem uit mijn broek. Ik rolde die om mijn hand en liep naar het tweepersoonsbed toe. Ik klom op bed en ging op mijn knieën zitten, met mijn kont naar deze mysterieuze vrouw gericht. Ik haalde uit en kletste met de broekriem hard op mijn billen. Heerlijk, die pijnscheut. Ik kende dit spel goed, ik had het al zo vaak gespeeld in mijn eenzame uurtjes. Mezelf geselen tot mijn billen onder de vlekken en striemen zaten en dan de rest van de dag met een gloeiende kont door het huis lopen. En nu, wetende dat deze bizarre, half ontklede vrouw, naar mijn geselpartij zat te kijken, kreeg ik de moed om harder te slaan dan ooit. De vonken vlogen er van af! Na een laatste, extra harde slag, gooide ik de riem naast me neer, draaide me om en ging op de rand van het bed zitten. De vrouw tegenover me zat wijdbeens en wreef met haar linkerhand woest over haar geslacht. ‘Jezus, Tim. Dit was echt supergeil. Nooit gedacht dat ik je zo ver zou krijgen.’ Ik zag een blos op haar wangen en haar ogen schoten wild heen en weer. ‘Kom op je knieën voor me zitten’, beval ze. Ik gehoorzaamde. Ze trok onmiddellijk mijn hoofd tussen haar benen, dicht tegen haar aan. Met gesloten ogen opende ik mijn mond. Ik stak mijn tong uit en wilde haar gaan likken. Maar in plaats van een warme, zachte en vochtige vrouwenkut voelde ik iets heel anders. Ik deed mijn ogen opende en keek naar een niet al te grote, maar wel keiharde mannenpik.

 

Mannenpik? Dat was nog maar de vraag. Zat ik op mijn knieën voor een kerel die zich als vrouw had verkleed (en daar bijzonder goed in was geslaagd), of had ik te maken met een van die haast goddelijke wezens: van boven vrouw, van onderen man. Ik wilde naar de borsten boven me grijpen, maar resoluut duwde  ze mijn handen weg.  ‘Pijp me eerst maar eens, dan zien we wel weer verder.’ Ik liet het me geen twee keer zeggen. Dit was waar ik al zo lang van droomde: een lul in mijn mond voelen. Hier had ik mijn hele leven al over gefantaseerd en nu werd het werkelijkheid. Voorzichtig liet ik haar pik mijn mond in glijden. Het voelde warm en hard, kloppend en brutaal. Zo héél anders dan het vochtige vrouwenvlees dat ik wél heel goed kende. Ik sloot mijn ogen weer en begon deze lekkere lul te pijpen zoals ik het zelf graag zou hebben ondergaan. Vinnig de eikel likkend, met strakke lippen over de hele pik heen en weer gaan, hem diep in me door laten dringen, dan weer ontspannen en mijn zachte, maar dwingende tong masserend over die lul laten gaan. Ze kreunde zacht en nam mijn hoofd in haar handen. Ze begon het op en neer te bewegen, ze neukte zichzelf met mijn hoofd. Ik voelde hoe het kloppen heviger werd en merkte hoe de spanning in haar lijf toenam. En toen kwam het: peperig en ziltig smakend zaad in mijn mond. Heel anders dan mijn eigen geil, maar wel lekker. Ik liet het als een goede wijn door mijn mond walsen, maar in tegenstelling tot wat gebruikelijk is bij een wijnproeverij spuugde ik het niet uit, maar slikte alles door. Ik trok me terug en keek omhoog naar haar. ‘Dat was wel lekker, Tim. Voor een kantoorklerk heb je een aardige manier van pijpen ontwikkeld. Mooi, mooi, mooi.’ Terwijl ze dat zei, stond ze op en dronk de laatste slok champagne uit haar glas. ‘Zo, en nu maar eens naar bed, want morgen moet er weer vroeg worden gewerkt. Ga je ook slapen, Tim, of ga je nog  rukken  en lekker aan mij liggen denken?’ Even later viel de deur achter haar in het slot. Ik was verbouwereerd en deed de hele nacht geen oog dicht. En inderdaad, ik rukte me met pijnlijke billen nog maar eens lekker op haar af.

 

De volgende ochtend bij het vroege ontbijt zag ik het stel weer. Zij hadden het eten al bijna achter de kiezen toen ik binnenkwam. Ik koos strategisch positie, zodat ik tegen zijn rug en haar gezicht aan keek. Natuurlijk staarde ik aan een stuk door naar haar, maar ze negeerde mij volkomen. Niet één keer keek ze me aan, niet één glimlach werd mijn kant opgestuurd. Hij stond op en legde zijn servet op tafel. Zij liep achter hem aan. Toen ze langs mijn tafeltje liep, legde ze gauw iets neer. Een briefje. Ik maakte het gretig open. Tóch een boodschap? Misschien een telefoonnummer of emailadres? Of zou het zelfs een uitnodiging kunnen zijn? Ik vouwde het gehaast open en las: ‘ Doe wat aan die kleren van je!’

 

We zijn inmiddels twee weken verder en nog steeds loop ik me suf te piekeren waar dat op slaat. Ben ik nou echt zo beroerd gekleed of vindt ze, dat ik mij net als zij zou moeten kleden als… Vanmorgen stond ik peinzend voor de garderobe van mijn vrouw die boodschappen aan het doen was. Ik zou het natuurlijk eens kunnen proberen als ik weer eens in zo’n godvergeten provinciehotel moest blijven slapen. Wie weet wat er dan gebeurt?


Comments: 0